Logo GenDocs.ru

Поиск по сайту:  


Загрузка...

Дипломная работа - Testy jako metoda kontroli wyników kształcenia w nauce języka polskiego - файл 1.doc


Дипломная работа - Testy jako metoda kontroli wyników kształcenia w nauce języka polskiego
скачать (433 kb.)

Доступные файлы (1):

1.doc433kb.18.11.2011 01:42скачать

содержание
Загрузка...

1.doc

  1   2   3   4
Реклама MarketGid:
Загрузка...
UNIWERSYTET MARII CURIE – SKŁODOWSKIEJ

Centrum Języka i Kultury Polskiej dla Polonii i Cudzodziemców

Studium Metodyki Nauczania Języka Polskiego
TESTY JAKO METODA KONTROLI WYNIKȮW KSZTAŁCENIA

W NAUCE JĘZYKA POLSKIEGO

Praca dyplomowa


Władlena Czernych

Uniwersytet Panstwowy w Irkucku (Rosja)

Międzynarodowy Instytut Ekonomiki i Lingwistyki

Lublin

2011
SPIS TREŚCI

WSTĘP

1. ŚRODKI KONTROLI

1.1 Kontrola jako czynnik dydaktyczny

1.2. Metody nauczania języka obcego

1.3. Test jako metoda kontroli

1.4. Techniki kontroli pisemnej

2. ŚRODKI KONTROLI WYNIKȮW KSZTAŁCENIA W NAUCE JĘZYKA POLSKIEGO

2.1. Środki kontroli rozumienia ze słuchu

2.2. Środki kontroli wiedzy gramatycznej

2.3. Środki kontroli rozumienia tekstu

2.4. Środki kontroli pisemnej

2.5. System oceniania

WNIOSKI

BIBLIOGRAFIA

ANEKS 1

ANEKS 2

ANEKS 3

WSTĘP

W związku z nowym geopolitycznym kształtem wielojęzycznej i wielokulturowej Europy system oświaty, w tym dydaktyka języków obcych, wymaga od instytucji edukacyjnych kształcenia dającego jednostce możliwości wszechstronnego rozwoju zawodowego, nadążającego za szybkimi zmianami w gospodarce, kształtującego osobowość i postawy społecznego współżycia.
W tym odniesieniu, w oparciu o cele i zadania polityki językowej Rady Europy i dokumenty takie jak: Deklaracja Bolońska, 1999 r., Nowe zadania dla Europy w dziedzinie edukacji, Lizbona, 2000 r., Program rozwoju systemów edukacji w krajach Unii Europejskiej do 2010 roku, 2002 r., programy edukacyjne Socrates, Leonardo da Vinci i inne oraz wymogi stawiane dydaktyce języków obcych na wyższych uczelniach w całej Europie, przedstawię wybrane poglądy w tym zakresie.
Kwestia jakości kształcenia jest obecnie bardzo intensywnie dyskutowana. I słusznie, bo jest to najistotniejsze tworzywo naszej przyszłości. Dla dalszego dynamicznego, kompleksowego rozwoju społeczeństwa, a więc nie tylko dla gospodarki decydujące będzie to, czy uda się nam z naszych instytucji edukacyjnych uczynić warsztaty przyszłości, w których uczyć się będzie można fachowego podejścia do przemian, otwarcia na świat, zainteresowania innymi oraz poczucia spólnej odpowiedzialności.

Edukacja jest czymś innym i czymś więcej od samego pojęcia wiedzy – ostatecznie tworzy moralne kompetencje, odpowiedzialność za innych, daje wiedzącemu rodzaj sumienia.

Edukacji nie można zredukować do uczenia, pouczania i wiedzy, bo jest to aktywny, kompleksowy i nieskończony proces, w którego szczęśliwym przebiegu powstać może samodzielna, samodzielnie działająca, zdolna do rozwiązywania problemów, zdolna do życia, a także wartościowa i pełna cnót osobowość [28].

Dzisiaj widźimy na ile jest potrzebny język obcy. Coraz więcej ludzi studiuje języki obce i posługiwaje się językiem codzennie. Język obcy jest interesującym nie tylko z punktu widzenia edukacji, ale również ważnym środkiem dialogu międzykulturalnego, realizacji kontaktów międzynarodowych. Wzrasta zapotrzebowanie specjalistów posługiwających językami obcymi, oraz przygotowanych do tłumaczeń literackich i biznesowych.To wprawadza zmiany w praktyce nauczania języków obcych, gdzie dominującym jest środek kommunikacyjny, zgodnie z którym od perwszej lekcji studentów uczą mowieniu w języku obcym [30].

Kontrola gra ważną rolę w procesie nauczania języków obcych. Odpowiednia organizacja kontroli pomaga zwiększyć efektywność procesa nauczania. Kontrola zapewnia kontakt między nauczycieliem a uczniom. Taki kontakt pozwala ocenić stopień rozumienia materialu i znajomosci języka obcego, w związku z tym planować proces nauczania.

Są rózne sposoby kontroli, które pokazują stopień znajomosci języka obcego:

1. kontrola ustna (pytania, dyskusja)

2. kontrola pisemna (zadania pisemne, dyktanda, kolokwium)

3. testy

Problem kontroli jakości uczenia języka obcego zawsze jest aktualny. W związku z wprowadzeniem poziomów znajomosci języków obcych, metody nauczania i metody kontroli są najważnejszym problemem metodycznym w szkole wyższej.

Dokument „ Common European Framework of Reference: Learning, Teaching, Assessment” pokazuje współpracę ekspertów Unii Europejskiej, która systematyzuje metody nauczania języka obcego i kryteria ocen dla każdego poziomu [1].

Podstawowymi cechami kontroli są odtwarzalność i pewność. Opisane wyżej wymagania są najczęściej realizowane w formie testów.

Testem nazywa się „ukierunkowane, jedyne dla wszystkich badanie, prowadzone w konkretnych warunkach, które pozwalają objektywnie oceniać znajomość języka obcego”.

Pierwszy test został stworzony przez amerykańskiego lektora języka angielskiego B. Wooda w 1925 roku. Póznej jego testy były wykarzystane na egzaminach w szkołach Nowego Yorku. Teraz testy są powszechnie używany w procesie nauczania języków obcych.

Rozpotrzewanie problemów związanych z testem jako metodą oceniania znajomości językowej, gra najważnejszą rolę w praktyce nauczania języków obcych [33].


^ I. ŚRODKI KONTROLI

1.1 Kontrola jako czynnik dydaktyczny

Nauka języka obcego jest stałym elementem współczesnego życia. Nauka odbywa się w sposób zinstutzcjonalizowany, a także na kursach, szkołach letnich, wyjazdach wypoczynkowych. Jest więc oczywiste, że wraz ze wzrostem zainteresowania nauczaniem języków obcych rośnie zainteresowanie jakością kształcenia językowego i jego oceną. Jak zatem zmierzyć jakość tego procesu?

Miarą jakości kształcenia językowego zdaniem M.Pamuły jest poziom umiejętności komunikacyjnych i językowych, jaki osiągnął uczący się [16]. W tradycyjnym systemie oceny tych umiejętności dokonuje się za pomocą wielu metod oraz formalnych i nieformalnych sposobów pomiaru. Najczęściej są to testy i ćwiczenia gramatyczno-leksykalne oraz tłumaczenia uprzednio poznanych tekstów.

Egzaminy z praktycznej znajomości języka są efektem końcowym procesu nauczania, np. w uczelniach wyższych. Tradycyjny egzamin ustny teraz traktowany jest nie tylko jako zewnętrzna kontrola jakości, ale integralna i interaktywna część procesu nauczania [17]. Efektywne zintegrowanie nauczania języka z testowaniem jest jednym z zadań stojących dziś przed dydaktykami [19]. Na egzaminie ustnym od studenta oczekuje się spontanicznej wypowiedzi w formacie rozmowy 1:1 (student z mediatorem). W tych warunkach wynik egzaminu odbiega często od możliwości studenta. Elementy oceny nie budzą kontrowersji - poprawność fonetyczna, struktury gramatyczne, słownictwo, płynność odpowiedzi. Według Ł. Aleksandrowicz-Pędich wysoki poziom stresu u studenta wpływa na niezadawalające wyniki egzaminu [2].

Generalnie uznaje się zasadność metody oceny wiedzy poprzez ocenianie systematycznie i ciągłe w procesie nauczania i ryzyko ograniczonej wiarygodności procedury egzaminacyjnej. Poleganie jedynie na prezentacji okazanej w trakcie egzaminu może prowadzić do oceny mało wiarygodnej i niepełnej [26]. Ponieważ w zasadzie ocena umiejętnoci językowych studenta jest odzwierciedlana jedynie w stopniach egzaminacyjnych, istnieje wyraźna potrzeba podniesienia poziomu procedur testowania, od określenia zawartości i konstrukcji testu do fazy sprawdzania wiarygodności testu [19].
^ 1.2. Metody nauczania języka obcego

Wszystkie przedstawione poniżej metody nauczania mogą spełniać określone funkcje dydaktyczne:

  • Zaznajamianie z nowym materiałem nauczania (przez podanie lub drogą poszukiwania wiedzy);

  • Utrwalanie zdobytej w procesie kształcenia wiedzy;

  • Sprawdzenie osiągnięć uczącego się.

Różnorakie środki kontroli umiejętności językowej są mocno powiązane z metodami nauczania. W dydaktyce metodą określa się sposób działania, w wyniku którego nauczyciel umożliwia uczniom przyswojenie wiadomości i opanowanie umiejętności. Słowo to wywodzi się z języka greckiego i oznacza drogę dochodzenia do prawdy, sposób postępowania, badania. Warto podkreślić, że naszym zdaniem w przypadku kształcenia zawodowego filologa bardzo skuteczną i korzystną nadal zostaje ostatnio powszechnie skrytykowana metoda gramatyczno-tłumaczeniowa. Według L.Suchorzewskiego wychodzi ona ze słusznego założenia, że języka obcego nie sposób uczyć się ignorując dotychczasowe doświadczenie językowe i nie tylko językowe ucznia [23]. Tym dominującym doświadczeniem jest obrosłe kulturą, zwyczajami, nawykami, uprzedzeniami, preferencjami - posługiwanie się językiem ojczystym. Żadne prośby i groźby nie zmuszą uczącego się, aby przynajmniej w początkowym okresie nauki języka obcego nie tłumaczył sobie na swój język tego, co usłyszy w obcym.

W miarę jak uczący się zaczyna dostrzegać, że elementy języka zaczynają mu się ze sobą wiązać, łączyć, osadzać w kulturze, zwyczajach, sytuacjach charakterystycznych dla ojczyzny poznawanego języka, w coraz mniejszym stopniu odczuwa potrzebę tłumaczenia wszystkiego na swój język.

Aby mu w tym pomóc, metoda gramatyczno-tłumaczeniowa unowocześniona podsuwa wyjaśnienie wszelkich strukturalnych problemów za pomocą języka ojczystego uczniów. Natomiast zrywa zupełnie z uczeniem się na pamięć wszelkich reguł językowych, koniugacji, deklinacji itp. Jest więc tłumaczeniowa w tym sensie, że zanim człowiek zacznie coś ćwiczyć, trzeba mu wytłumaczyć, co ćwiczy, zanim zacznie coś powtarzać, musi wiedzieć, co powtarza, zanim zacznie tłumaczyć tekst, trzeba mu wytłumaczyć, jak należy to robić. A jest ona gramatyczna w tym sensie, że gramatyka języka jest tym, co najbardziej wśród zjawisk językowych daje się ująć w system lub systemy.

Z teoretycznego punktu widzenia rozróżnić można dwie strategie uczenia się języka obcego:

  1. separacyjną, która wymaga od uczącego się jakby zapomnienia o języku ojczystym, uczenia się języka obcego w jak największej izolacji od języka ojczystego,

  2. asymilacyjną, pozwalającą wykorzystać jeżyk ojczysty jako bazę dla porównań. Uczeń porównuje gramatykę i słownictwo obu języków, szuka analogii, podobieństw i różnic.

W typowych warunkach nauki języka obcego w swoim kraju - w szkole, na kursach, z indywidualnym nauczycielem, na uczelniach, strategia separacyjna nie wydaje się realna. S. Karczmarski uważa, że nie można bowiem wyeliminować tego, co głęboko tkwi w naszej świadomości ani też wyzbyć się podświadomych i całkiem naturalnych tendencji [9]. Po to znamy język ojczysty, kontynuuje autor, aby nam służył. Możemy i powinniśmy odwoływać się do znaczeń i elementów formalnych języka ojczystego, który przecież tak ściśle wiąże się z naszymi stanami emocjonalnymi i refleksjami, i który najczęściej bywa ostatecznym kryterium właściwego zrozumienia wypowiedzi obcojęzycznej lub punktem wyjścia do jej sformułowania. A zatem stosowanie strategii asymilacyjnej winno przynieść większe efekty. Słuszność tej strategii potwierdza się zwłaszcza przy nauce języków pokrewnych (dla Rosjanina - słowiańskich). Nadmierne i nie zawsze uzasadnione akcentowanie negatywnego wpływu języka ojczystego doprowadziło do eliminowania go z materiałów nauczania i stosowania tzw. metody bezpośredniej. Dopuszczano jedynie możliwość uprzedniego dokonywania porównań dwujęzycznych w celu położenia szczególnego nacisku w podręcznikach i ćwiczeniach na konstrukcje wyraźnie różne od struktur języka ojczystego. Przez długie lata zastanawiano się nad problemem objaśnień gramatycznych czy leksykalnych w języku ojczystym. Toczono też zacięte dyskusje czy przetłumaczenie zdania lub grupy wyrazowej w obu kierunkach jest zjawiskiem pożytecznym czy wręcz szkodliwym. Tymczasem psychologowie zaczęli dostrzegać fakt, że człowiek dorosły, którym właśnie jest student, po prostu nie może się powstrzymać od podświadomego porównywania nowych form języka obcego ze znanymi sobie dobrze formami języka ojczystego. Przeprowadzone w tym względzie badania wykazały w sposób dostatecznie wyraźny, że nawet gdy nauczyciel stara się „omijać" język ojczysty podczas zajęć dydaktycznych w klasie, nie jest w stanie skłonić ucznia, aby w swym własnym sposobie uczenia się, w swych procesach myślowych zachodzących w trakcie słuchania lub budowania wypowiedzeń, wyeliminował język ojczysty.

Nawet w przypadku dojścia do etapu znacznego zaawansowania w nauce języka obcego, uczący się w dalszym cięgu, w sposób bardziej lub mniej świadomy dokonuje swoistego tłumaczenia tworzonego przez siebie tekstu z języka ojczystego na obcy. Proces ten zwany tłumaczeniem myślowym dotyczy przede wszystkim systemu gramatycznego, chociaż wraz z lepszą znajomością języka coraz wyraźniej będzie się zaznaczał w zakresie słownictwa, a w szczególności zwrotów konwencjonalnych. Najczęściej skutki jego uwidaczniają się podczas wypowiadania dłuższych ciągów zdaniowych w następujących sytuacjach:

  1. gdy chodzi o znalezienie odpowiedniego sformułowania dla wyrażanych myśli w mowie (prelekcje, przemówienia, udział w dyskusji, udzielanie wywiadu) i w piśmie (tzw. twórcze pisanie);

  2. podczas wypowiadania się na temat znany wyłącznie lub głównie w języku ojczystym, co pociąga za sobą odwoływanie się do doświadczeń w tym języku;

3. w sytuacji zmuszającej do spontanicznej wypowiedzi zwłaszcza gdy w grę wchodzi zaskoczenie;

4. kiedy wypowiedź niecechowana jest emocją;

5. w trakcie tłumaczenia tekstu pisanego i mówionego.

Proces ten nie musi nieuchronnie doprawadzać do zniekształcenia obeojęzycznej formy gramatycznej, może natomiast wypaczać sens i treść wypowiedzi.

Bez wątpienia, gdy myślenie przebiega w języku ojczystym, a komunikacja odbywa się w języku obcym, wspomniane tu tłumaczenie myślowe znaczne zmniejsza efektywność porozumienia się albo doprawadza do zmiany treśći komunikatu.

Wracając do pcocesu uczenia się języka obcego można przyjąć, że bez względu na to, czy nauczyciel tego chce czy nie, uczeń przyswaja sobie ten język za pośrednictwem oiczystego, który stanowi dłań jedyny środek zrozumienia nowych sygnałów. Stąd wynika wniosek o potrzebie posługiwania się językiem ojczystym. Zestawianie dwu języków umożliwia uczącym się uchwycenie różnicy pomiędzy wyrobionymi już nawykami języka ojczystego i właśnie wyrabianymi nawykami języka obcego. Oczywiscie, musi być zachowana pewna proporcja w stosowaniu języka ojczystego jako czynnika pomocniczego w przyswajaniu systemu obcojęzycznego, aby uniknąć jednostronności, do której może doprowadzić podkreślanie jedynie korzyści wynikających z odwołania się do języka ojczystego.

Jeśli chodzi o stosowanie języka ojczystego podczas zajęc w klasie, to uzasadnione jest ono w następujących celach:

  1. we wszystkich stadiach nauki dla wyjaśnienia znaczenia struktur gramatycznych i zwrotów konwencjonalnych, a nawet pojedynczych słów w wypadkach, gdy nie można tego zrobić lepiej za pomocą innych środków;

  2. do udzielania wskazówek i komentowania niektórych konstrukcji gramatycznych w pierwszych fazach nauki,

  3. w komentarzach do czytanek.

  4. przy sprawdzaniu zrozumienia tekstów (przekład z języka obcego na ojczysty) i umiejętności wypowiedzenia się (przekład z języka ojczystego na obcy).

Gdy chodzi nam o zawodowe kształcenie filologa, dołącza się tutaj także

fachowa wiedza językoznawcza z różnych dziedzin tej nauki, czyli korzystanie z obu języków ma na celu nie tylko nauczanie komunikacyjne, a równieź fachowe.

Szybkie tempo zmian dzisiejszego świata i gwałtowny przyrost wiedzy powodują, że trzeba ponownie zapytać, jakie umiejętności powinien wynieść student z uczelni. Można założyć, że potrzebna będzie mu umiejętność samodzielnego uczenia się, gromadzenia i oceniania informacji, planowania własnej pracy i twórczego rozwiązywania problemów. Umiejętności trzeba ćwiczyć, w przeciwieństwie do informacji czy faktów nie da się ich przekazać drogą werbalną.

Jednym ze sposobów kształcenia powyższych umiejętności jest stosowanie tzw. metod aktywizujących. Pod nazwą tą kryją się według K. Sylwestrzak takie metody, które zwiększają czynny udział uczniów w zajęciach dydaktycznych, ograniczając jednocześnie rolę nauczyciela w pomaganiu uczącym się w osiągnięciu celów dydaktycznych [24]. W toku zajęć uczniowie pogłębiają zainteresowanie problemem, szukają twórczych rozwiązań, rozwijają własne pomysły i idee.

Metodami aktywizującymi B.Chrapek nazywa ogół działań dydaktycznych i wychowawczych, umożliwiających zwiększenie stopnia aktywności uczniów w realizacji celów kształcenia [6]. Aktywizacja uczniów sprzyja wzrostowi efektywności kształcenia , przyczynia się do rozwijania zainteresowań i postaw twórczych. Ten sposób działania wymaga twórczego myślenia i mobilizującego zaangażowania , w wyniku którego powstają efektywne pomysły, a więc to praca motywująca do twórczego , efektywnego , zaangażowanego działania i tworzenia.

W dydaktyce uznany jest taki podział metod aktywizujących:

  1. Dyskusja (dyskusja panelowa, debata, dyskusja punktowa, kolorowe kapelusze);

  2. Drama (gorące krzesło, granie ról, pantomima);

  3. Gry dydaktyczne (właśnie gry (puzzle, domino, krzyżówka, karty, gry planszowe, gry terenowe), gry symulacyjne);

  4. Metoda projektów;

  5. Mapa umysłu;

  6. Metoda przypadków;

  7. Twórcze metody aktywizujące (karty kreatywne, metafory, rozumowanie dedukcyjne, list do bohatera literackiego);

  8. Rozwiązywanie problemów (burza mózgów, metaplan).

Gry dydaktyczne są ważną grupą metod nauczania i wychowania. T. Siek- Piskozub zdefiniowała grę jako „działalność prowadzona przez współpracujących lub konkurujących decydentów starąjących się osiągnąć swoje cele w ramach określonych reguł [21]. Upowszechniać zaczyna się pojęcie gier metodycznych, pod którymi rozumiane są różne gry i zabawy stosowane w procesie nauczania. Do tej ketegorii należą gry i zabawy językowe, za jakie można uznać takie gry/zabawy, które pobudzają/wymuszają stosowanie języka dla określonego celu. Gry językowej podkreśla autorka,nie muszą (choć mogą) różnić się zasadniczo od innych technik nauczania języka.

Gry językowe dzielą się na dwie zasadnicze kategorie - gry stawiąjące sobie za cel system językowy i gry zorientowane na rozwój sprawności komunikacyjnych. Każda z tych kategorii stawia przed rozgrywającymi innego typu zadania. W grach pierwszego typu celem jest szeroko rozumiana poprawność, podczas gdy gry drugiego typu kładą nacisk na skuteczność komunikacji. Ta różnica przesądza o przydatności gier określonego typu dla prawidłowego przebiegu poszczególnych faz procesu nauczania/uczenia się języka.

Do grupy metod gier dydaktycznych zaliczamy:

  • metodę sytuacyjną;

  • metodę symulacyjną;

  • metodę inscenizacyjną;

  • burzę mózgów.

W świadomości uczących się pojęcia „gra", „zabawa" kojarzą się z przyjemnym spędzaniem czasu, z rozrywką. Przez wprowadzenie elementów pewnych gier i zabaw możemy sprawić to, że nauka stanie się ciekawsza, studenci będą chętniej pracowali i dzięki temu osiągną lepsze wyniki. W każdym razie stopień trudności jest dostosowany do możliwości ludzi w grupie. Uwzględnia umiejętnożci słabszych oraz bardzo zdolnych, a także jest uzależniony od przyjętej metody nauki. W praktyce metody nauczania uzupełniają się.

    1. ^ Testy jako sposób pomiaru umiejętności

Projektowanie oraz realizacja procesu nauczania i uczenia się ma na celu zagwarantowanie opanowania różnych umiejętności; dowodem tego celu jest postęp w osiągnięciach ucznia.

Zarówno konstruktorom projektów dydaktycznych, jak i nauczycielom są potrzebne sposoby badania, w jakim stopniu - mając na uwadze osiągnięcia poszczególnych uczniów i całych grup - nauczanie okazało się skuteczne.

Trzeba ocenić osiągnięcia ucznia po to, żeby móc stwierdzić, czy zaprojektowane nauczanie doprowadziło do zakładanych celów. Badanie osiągnięć stosuje się i po to, żeby przekonać się, czy uczeń opanował zbiór umiejętności wyznaczony przez cele dydaktyczne [33].

Często stosowaną metodą kontroli są testy sprawdzające. W ujęciu bardzo szerokim, terminem test możemy posługiwać się jako jakikolwiek sposób badania osiągnięć podporządkowanych jakiemuś celowi. Testem mogą być wszystkie sprawdziany pisemne i ustne, procedura sprawdzania umiejętności praktycznych, jak, np.: obsługa jakiegoś sprzętu, prace wytwórcze, konstrukcyjne (umiejętności technologiczne, demontażowo - montażowe, projektowanie rysunkowe, itp.).

 ^ Rodzaje testów

Testy różnicujące

  Testy, których wyniki pozwalają porównywać osiągnięcia ucznia 
z osiągnięciami grupy lub z normami opracowanymi na podstawie wyników grupowych, są nazywane testami różnicującymi.

Nie mierzą one osiągnięć w zakresie oddzielnych pojedynczych celów jakiegoś etapu nauczania i ujmują cele łącznie w różnych zestawach bez względu na to, czy zostało ustalone, o jakie cele chodzi. Testy konstruowane przez nauczycieli mają niekiedy charakter różnicujący. Nauczyciela może interesować, jak uczniowie opanowali treść kursu, a na to składają się liczne i przeróżne cele i kategorie wyników uczenia się. Kontrola śródroczna i końcowa służy jednocześnie różnym zadaniom, np. sprawdzaniu, jak uczeń zdołał zintegrować przeróżne umiejętności 
i wiadomości, których miał się nauczyć. Nauczyciel może także chcieć porównywać osiągnięcia uczniów w danej grupie lub porównywać grupy (np. klasy z różnych lat).

Pytania i zadania testu różnicującego wymagają od ucznia uczynienia 
w jednym momencie użytku z przyswajanych w trakcie nauki różnego rodzaju wiadomości, umiejętności umysłowych, strategii poznawczych.

Kiedy w grę wchodzi badanie wyników uczenia się poszczególnych lekcji lub ich fragmentów, trudno uzasadnić używanie testów różnicujących. Za ich pomocą nie daje się ocenić rezultatu uczenia się ze względu na zakładany cel [30].

^ Testy sprawdzające

 Do badania osiągnięć uczniów w zakresie planowanych celów nauczania najlepiej służą testy sprawdzające podporządkowane określonym celom.

Takie testy spełniają kilka istotnych funkcji:

1. Pokazują, czy uczeń osiągnął cel, a więc czy może przejść do pracy nad 
             osiągnięciem następnego celu.

2. Pozwalają wcześnie wykryć i zdiagnozować niepowodzenie w uczeniu się.

3. Dostarczają informacji, na podstawie których można udoskonalić 
              nauczanie.

4. Służą uczciwej ocenie, gdyż mierzą osiągnięcie celu znanego uczniom 
            i  pokazują im, czego się mieli nauczyć.

Testy według kryterium celu mierzą bezpośrednio osiągnięcie celów. Nie obejmują dużych fragmentów nauczania, np. całego roku nauki, lecz oddzielnie pojedyncze cele.

 Typy zadań testowych

 Do skonstruowania zestawu testów wykorzystać można różne typy zadań.

Najczęściej są to:

a) zadanie prawda - fałsz -  składa się z pytania i dwóch alternatywnych odpowiedzi - prawidłowej i fałszywej. Zadaniem ucznia jest wskazanie jednej 
z nich,

b) zadania pojedynczego przyporządkowania - składają się z instrukcji określającej, co uczeń ma zrobić i z dwóch list zwanych umownie listą haseł i listą twierdzeń. Uczeń ma jednemu twierdzeniu przyporządkować odpowiednie hasło,

c) zadania wielokrotnego przyporządkowania - zbudowane podobnie, jak poprzednie z tym, że uczeń ma dokonać wielokrotnych przyporządkowań haseł z twierdzeniami,

d) zadania pojedynczego wyłączenia - zbudowane podobnie jak poprzednie, 
z tym że wszystkie przyporządkowania z wyjątkiem jednego są prawdziwe i należy wskazać to fałszywe,

e) zadania wielokrotnego wyboru - składają się z części pytającej i kilku (4-5) odpowiedzi. Owe odpowiedzi mogą być sformułowane w następujących konfiguracjach:

- jedna prawdziwa a pozostałe fałszywe, lecz  prawdopodobne

- wszystkie prawdziwe, ale każde o innym stopniu pełności

- kilka prawdziwych, jedna fałszywa i ją należy wskazać.

Zadania wielokrotnego wyboru mają pewne zalety, ale i wady.

Do zalet zaliczyć można:

  • prosty sposób przygotowania zadań

  • prosty sposób nanoszenia odpowiedzi

  • krótki czas nanoszenia odpowiedzi

  • łatwy sposób sprawdzania rozwiązań

 Wadami są:

  • podpowiadanie potencjalnych prawidłowych rozwiązań

  • możliwość zgadywania odpowiedzi

Z reguły przyjmuje się, że 60 - 70% prawidłowych odpowiedzi w teście wystarcza na ocenę dostateczny.

Chcąc ograniczyć zgadywanie w teście wielokrotnego wyboru należy przyjąć 3 - kanałowy sposób oceniania, w którym to za prawidłową odpowiedź ustala się +1 punkt, za przyznanie się do niewiedzy (podkreślenie słowa nie wiem) daje się 0 punktów, natomiast za próbę zgadywania bez sukcesu daje się -1 punkt.

f) zadania graficzne - polegają na tym, że uczeń ma przedstawiony niepełny rysunek i musi go uzupełnić lub dorysować nowe elementy [32].

^ 1.4. Techniki kontroli pisemnej

Podczas sprawdzania postępów uczniów w formie pisemnej technika taka kontroluje umiejętności pisania i czytania. Techniki kontroli pisemnej podane poniżej zostały podzielone na te, które nie wymagają znajomości alfabetu, a co za tym idzie podstaw czytania i pisania i polegają na zaznaczaniu odpowiedzi zrozumianych ze słuchu. Techniki takie wymagają dyktowania tekstu lub słów przez nauczyciela, jednego z uczniów lub odsłuchiwania z płyty. Techniki beztekstowe to są: przyporządkowanie usłyszanych słów do obrazków, np. dyktando obrazkowe, słuchanie i pisanie liczby, która jest wymawiana (dyktando liczbowe), słuchanie i zakreślanie rysunku przedstawiającego słowo, które jest wymawiane (jedno z czterech), słuchanie i kolorowanie według tego, co jest mówione, słuchanie i określanie, które zdania są prawdziwe, a które fałszywe, słuchanie i wypełnianie tabeli według tego, co jest mówione, słuchanie i zapisywanie w kolejności, w której są wypowiadane opisy obrazków w historyjce.

Do technik wymagających znajomości alfabetu, czytania i/lub pisania zalicza się: łączenie wyrazów z obrazkami, które je przedstawiają, rozwiązywanie krzyżówek, grupowanie wyrazów według kategorii, podpisywanie rysunków, uzupełnianie i przekształcanie zdań, wybieranie odpowiednich słów w celu uzupełnienia luk w tekście, poprawianie błędów w zdaniach, pisanie paru zdań o sobie.

Techniki testujące stosowane są zarówno jako ćwiczenia kontrolne jak i zadania testowe. Można je podzielić na otwarte, inaczej subiektywne i zamknięte, czyli obiektywne. Pytania otwarte wymagają od uczącego się zazwyczaj sformułowania swojej własnej odpowiedzi, a nie wybrania spośród podanych wariantów. Do tej grupy zalicza się: test uzupełniania brakującego wyrazu lub frazy typu dozę, krótkie odpowiedzi do pytań, odpowiedzi w formie eseju albo odpowiedzi ustne polegające na odegraniu jakiejś scenki sytuacyjnej. Testy obiektywne to takie, w których jest tylko jedna poprawna odpowiedź umieszczona pośród kilku nieprawdziwych. Przykładami mogą być testy typu: prawda/fałsz, test wielokrotnego wyboru. Mierniki służące za podstawę oceny są przedstawione i omówione według podziału na trzy kategorie: pytania sprawdzające, ćwiczenia sprawdzające i ćwiczenia niewerbalne.

Pośród pytań sprawdzających (ustnych i pisemnych) można wyróżnić następujące: dosłownego zrozumienia (wówczas odpowiedzią są fragmenty tekstu, które wystarczy przeczytać), wymagające interpretacji i reorganizacji informacji podanych w tekście, sprawdzające umiejętności krytycznego czytania i wyciągania wnisków, a także oceniania tego, co autor chciał przekazać i jak mu się to udało, uzasadniania stosunku do zawartych treści poprzez odniesienie ich do osobistych doświadczeń, sprawdzające umiejętność wskazania i interpretacji środków, które autor stosuje, aby osiągnąć efekt logicznej i gramatycznej spójności tekstu.

Zdaniem A.Bąk [3] kryteria oceny w formie ustnych i pisemnych pytań dają szerokie możliwości wykorzystywania do pobudzania dyskusji, prowokowania dłuższych wypowiedzi dotyczących tematów z życia codziennego. Zadawanie pytań musi odbywać się według pewnej kolejności, to znaczy odpowiedź na daną kwestię ma służyć jako pomost do kolejnego pytania, które w naturalny sposób wywołuje następne. Należy przy tym pamiętać, że przecież na co dzień rzadko lub prawie nigdy nie odpowiadamy na pytania po zapoznaniu się z jakąś informacją, stąd konieczność dbania o pewne pozory autentyczności. Zadawane pytania nie powinny być zbyt proste i oczywiste dla uczniów. Pytając, trzeba naprawdę oczekiwać odpowiedzi, w przeciwnym bowiem razie nie zdołamy stworzyć korzystnej atmosfery na lekcji.

W przypadku interpretowania tekstów z podręcznika wszyscy uczniowie zapoznają się z treścią tekstu po to, aby umieć odpowiedzieć na pytania podane pod tekstem. Wówczas interpretacja tekstu kontrolowana jest wariantem odpowiedzi podanym w kluczu. Należałoby zastanowić się, czy wyznacznikiem zrozumienia treści są tylko takie odpowiedzi, które uznano w kluczu za poprawne, i czy udzielenie bezbłędnych odpowiedzi na postawione pytania jest jednoznaczne ze zrozumieniem tej treści. Jeśli podczas interpretacji pytań uczniowie sugerują dodatkowe odpowiedzi, które ze względu na przykład na dwuznaczność pytań są zasadne, wtedy należałoby je przedyskutować i traktować jako pozytywny objaw zainteresowania ze strony uczniów.

Pośród ćwiczeń sprawdzających (ustnych i pisemnych) można wyróżnić następujące: prawda/fałsz, analizę zdań z błędami, wielokrotnego wyboru, uzupełnianie tekstu brakującymi wyrazami bądź zwrotami (dozą), uzupełnianie rozpoczętego przez nauczyciela zdania związanego z określoną informacją podaną w tekście, uzupełnianie tekstu brakującymi zdaniami albo paragrafami, które w formie nieuporządkowanej umieszczono pod tekstem, zadania łączenia, np. łączenie różnych opinii z określonymi ludźmi, łączenie zdań podsumowujących z określonymi paragrafami, rozdzielanie dwóch paragrafów zdaniem prawdziwym lub fałszywym, odnoszącym się do poprzedniego paragrafu, uzupełnianie streszczenia tekstu określonymi wyrazami, pisanie z pamięci w języku ojczystym treści przeczytanego tekstu, ustalanie kolejności zdań w tekście, eliminację wyrazów nonsensownych, eliminację wyrazów zbędnych, wybór zdania zgodnego z tekstem, wybór zdań o jednakowej lub zbliżonej treści.

Najbardziej tradycyjną spośród wymienionych technik oceniania zrozumienia jest uzupełnianie typu dozą oraz wielokrotnego wyboru. Ze względu na sposób testowania ćwiczenia typu dozą mogą być dosłowne, kiedy to punktuje się tylko taką odpowiedź, która wystąpiła w tekście oryginalnym, i dopuszczalne, wówczas jest lista kilku wariantów. Alternatywą do tego rodzaju testowania jest tzw. C-test, polegający na uzupełnieniu tekstu, w którym brakuje drugiej części co drugiego wyrazu. Przy rozwiązywaniu testów wielokrotnego wyboru uczniowie są instruowani, jak rozpoznawać prawidłowe odpowiedzi tak, aby eliminować logicznie i gramatycznie niespójne opcje, a potem dopiero decydować, jaka powinna być ta właściwa. Interesującą odmiana techniki wielokrotnego wyboru jest test, w którym zastosowano więcej niż cztery opcje odpowiedżi. Takie ćwiczenie wyklucza wybór odpowiedżi, która chociaż prawdziwa, jest dziełem przypadkowego trafienia, nie wynikiem wnikliwego analizowania i zrozumienia treści oraz wiedzy. Innym przykładem ćwiczeniea kontrolnego, którego wynik jest wysoce niewiarygodny, jest testowanie za pomocą pytań typu prawda/ fałsz. W takim teście uczniowie mają 50% szansy trafienia poprawnej odpowiedzi. Coraz częściej tu jednak podwaja się rzetelność technik dozę i wielokrotnego wyboru przy ocenianiu zrozumienia czytania. Uzupełnienia polegające na wpisaniu brukającego wyrazu bądż zwrotu w obrębie zdania są raczej rzetelnym wskaźnikiem poziomu wiedzy z zakresu gramatyki, ortografii, słownictwa czy rozpoznawania związków wewnątrz tekstury aniżeli /rozumienia sensu ciągłego tekstu. Poprawne rozpoznawanie odpowiedzi poprzez logiczna eliminację tych niepasujących nie jest równoznaczne ani z umiejętnością praktycznego ich użyciu, ani czytania w ogóle.

Spośród ćwiczeń niewerbalnych rozróżnia się następujące tabele, ilustracje, wykresy, diagramy, mapy, plany.

Ćwiczenia częściowo tylko werbalne wydają się bardzo efektywnym i naturalnym sposobem reagowania na przeczytaną treść. Po zapoznaniu się z tekstem uczniowie stosują nowe wiadomości do uzupełniania tabel porównawczych, łączenia ze sobą ilustracji czy paragrafów, porównywania treści zawartych w tekście z ich graficznymi odpowiednikami, selekcji i doboru informacji z tekstu do uzupełniania diagramów i socjogromów, identyfikacji tego diagramu który prezentuje iuformację zawartą w danym paragrafie, doboru naglówka do artykułu, rysowaniu tras na mapie po zapoznaniu się z głównymi lub pobocznymi ideami tekstu, wykorzystywaniu podanych w tekście wiadomości do podejmowania decyzji.

^ 2. ŚRODKI KONTROLI WYNIKÓW KSZTAŁCENIA W NAUCE JĘZYKA POLSKIEGO

Ocenianie kursów (przedmiotów) w szkolnictwie wyższym jest coraz częściej dyskutowanym tematem, głównie w związku ze zmieniającą się rzeczywistością - wymusza już teraz stosowanie pewnych standardów edukacyjnych istniejących w Unii Europejskiej. Coraz powszechniej stosuje się w uczelniach system kredytowy, który niewątpliwie zmienia obraz oceniania na poziomie szkolnictwa wyższego dotychczas istniejący. Zmiana sposobów oceniania oczywiście ma wpływ na sposób uczenia i treści kursów akademickich, jako że ocenianie stanowi integralną część każdego kursu.

Konieczność oceny postępów w nabywaniu wiedzy i umiejętności wynika z jednej strony z roli, jaką ona odgrywa, wspomagając proces uczenia się, z drugiej zaś z wymogów formalnych stawianych przez instytucje organizujące nauczanie. Mamy więc do czynienia z dwoma odmiennymi, w pewnym sensie sprzecznymi tendencjami w ocenianiu. Pierwsza z nich, obecna w nowoczesnej dydaktyce europejskiej zakłada, że „nauczyciel ma za zadanie pomóc uczniom zdobyć umiejętność samokształcenia" [10], w czym niezwykle istotną rolę odgrywa umiejętność samooceny samego procesu i efektów uczenia się, kształtowana już od najmłodszych lat [25]; druga zaś prowadzi do standaryzacji i obiektywizacji oceniania i ewaluacji. Realizacja każdego z tych celów wymaga innych form oceniania. O ile ocena opisowa oparta na rozciągniętej w czasie (samo)obserwacji ucznia sprzyja motywowaniu go do dalszej nauki, o tyle zewnętrzni odbiorcy oceny oczekują zwięźle sformułowanego (w postaci cyfry lub punktów) wyniku standardowego egzaminu. Zarówno cel jak i sam przedmiot oceny wpływają na dobór odpowiedniego systemu kontroli wyników.
^ 2.1.Środki kontroli porozumiemia ze słuchu

Środki słuchowe

Udział tej grupy środków dydaktycznych w procesach nauczania - uczenia się systematycznie wzrasta. Spowodowane jest to dynamicznym postępem nauki i techniki i związanym z tym rozwojem stereofonii, pozwalającej również na stosowanie w pracy lekcyjnej i pozalekcyjnej z dziećmi i młodzieżą gramofonu, magnetofonu, radia, tzn. środków posiadających oczywiste walory dydaktyczne. Wymienione środki mogą dostarczyć nauczycielowi nieocenionej pomocy na lekcjach różnych przedmiotów. Marnotrawieniem cennego czasu nauczyciela i uczniów byłoby nauczanie języków obcych bez pomocy magnetofonów, a nawet specjalnych laboratoriów językowych.

Środki wzrokowo-słuchowe

Dydaktyczne środki wzrokowo-słuchowe oddziałując jednocześnie na dwa analizatory: wzrokowy i słuchowy, oddają szkole znaczne usługi w zakresie kształtowania u uczniów określonych wrażeń wzrokowo-słuchowych. Do środków wzrokowo - słuchowych zaliczamy film dźwiękowy, telewizję i komputerowe programy multimedialne. W związku z tym rośnie znaczenie kształcenia multimedialnego, polegającego na wykorzystaniu w oddziaływaniach dydaktycznych racjonalnie i funkcjonalnie dobranych prostych i złożonych (w tym technicznych) środków dydaktycznych. Cechą charakterystyczną tych ostatnich jest to, iż są one dwuelementowe, np. określone urządzenie techniczne (magnetowid) i materiał dydaktyczny (odpowiednio dobrany film). Kryterium rozstrzygającym musi tu być zatem pytanie, czy daną czynność, kontrolę i ocenę stopnia jej opanowania przez uczniów, utrwalenie wiadomości itp., lepiej wykona nauczyciel, czy np. maszyna dydaktyczna. Ponadto trzeba brać pod uwagę, że w nauczaniu multimedialnym należy wykorzystywać je w celu realizacji różnych zadań dydaktycznych, a więc kształtowania u dzieci i młodzież motywów pobudzających ich do aktywności poznawczej, samodzielnego przyswajania wiadomości, autokontroli i samooceny postępów w nauce, rozwiązywania problemów, posługiwania się zdobytą wiedzą w praktyce itd.

W ramach kursu „Język polski jako drugi język ” podczas nauczania języka polskiego stosujemy różny sposoby kontroli. To zależy od celu i poziomu nauczania. Podczas sprawdzania postępów uczniów w formie pisemnej kontrolując umiejętności rozumienia ze słuchu stosujemy różny typy zadań. Na początku kutsa stosujemy ćwiczenia komunikacyjne, podczas robienia których studenci dobierają słownictwo zgodnie z różnymi sytuacjami codziennymi, np. „Jak masz na imię?”, „Rodzina”, „Czas wolny” itd., ponieważ one jednocześnie kształcą wymowę.

Zadanie 1

Proszę uzupełnić dialogi, posłuchać nagrania i sprawdzić swoje odpowiedzi.

(1)

Dzień dobry.

– Dzień dobry. ______ jak się pani nazywa?

– Nazywam ______Marta Nowak, a jak się pan _____?

– Mam _____ imię Andrzej. Nazywam się Kowalski.

  • ______ mi.

(2)

– Cześć ______ się masz?

  • _____,

3.w komentarzach do czytanek. 11

1.Dyskusja (dyskusja panelowa, debata, dyskusja punktowa, kolorowe kapelusze); 12

2.Drama (gorące krzesło, granie ról, pantomima); 12

metodę sytuacyjną; 13

metodę symulacyjną; 13

metodę inscenizacyjną; 13

burzę mózgów. 13

W ramach kursu „Język polski jako drugi język ” podczas nauczania języka polskiego stosujemy różny sposoby kontroli. To zależy od celu i poziomu nauczania. Podczas sprawdzania postępów uczniów w formie pisemnej kontrolując umiejętności rozumienia ze słuchu stosujemy różny typy zadań. Na początku kutsa stosujemy ćwiczenia komunikacyjne, podczas robienia których studenci dobierają słownictwo zgodnie z różnymi sytuacjami codziennymi, np. „Jak masz na imię?”, „Rodzina”, „Czas wolny” itd., ponieważ one jednocześnie kształcą wymowę. 22

Zadanie 1 22

Proszę uzupełnić dialogi, posłuchać nagrania i sprawdzić swoje odpowiedzi. 22

(1) 22

– Dzień dobry. 22

– Dzień dobry. ______ jak się pani nazywa? 22

Co mówi lektor? Proszę przeczytać na głos poprawne odpowiedzi. 25

Proszę posłuchać jeszcze raz i zdecydować, czy to prawda (P) czy nieprawda (N)? 26

Proszę napisać, jaki rodzaj mają te rzeczow­niki (męski, żeński czy nijaki). 32

Proszę uzupełnić zdania poprawnymi formami narzędnika. 36

A.Liczba pojedyncza 36

B.Liczba mnoga 37

Proszę napisać pytania, używając słów: Kogo? / Co? 37

Te zadania są indywidualnymi środkami kontroli i wykorzystywane są po utrwaleniu pewnego tematu lub reguły. Każdy student dostaje je na karteczce i po wykonaniu ono jest oceniane pewną ilością punktów. Trwa taki sprawdzian parę minut. Jego celem jest nie tylko kontrola poziomu zaawansowania, ale jest ono również podstawowym etapem do sprawdzianu modułowego, którym kontrolujemy wiedzę studentów z różnych dziedzin nauki języka polskiego. 41

Proszę przeczytać list pana Jana, a następnie odpowiedzieć na pytania. 42

(...) 43

(...) 43

(...) 43

1.Artur Rybacki (aktor) 47

2.Izabela Kawecka (pisarka) 47

3.Anna Podsiedlik (psycholog) 47

4.Karol Krassowski (biznesmen) 48

Na koniec kursu zastosujemy kontrolę rozumienia tekstu nagranego na płycie. Korzystamy również z ćwiczeń sprawdzających, które stanowią połączenie testowych środków kontroli z tradycyjnymi ćwiczeniami. 48

Testowanie pisania:
- wypełnianie różnych formularzy, np. formularz meldunkowy, zamówienie;
- pisanie kartek z pozdrowieniami;
- pisanie listów prywatnych;
- pisanie listów oficjalnych;
- pisanie ogłoszeń, anonsów do prasy;
- pisanie telegramów;
- uzupełnianie luk w tekstach i dialogach;
- sporządzanie notatek;
- formułowanie wypowiedzi na dany temat z uwzględnieniem podanych informacji dotyczących treści i formy pracy. 49

Dalej podajemy przykłady takich sprawdzianów. 50

Zadanie 1 50

Proszę napisać pozdrowienia według wzoru: 50

a)Pozdrowienia uniwersalne 50

50

b)Pozdrowienia formalne 50

Cześć Lidka! Ślę Ci wiele serdecznych pozdrowień z Juraty. Siedzę na plaży, opalam się i pływam. Czuję się dużo lepiej, mam też miłe towa­rzystwo, więc naprawdę zaliczam te wczasy do udanych. 51

Uściski – Justyna 51

Jurata, 24.07.2002 r. 51

Gdów, 10 sierpnia 2003 r. 51

Kochani! 51

Jesteśmy na wakacjach w Gdowie. Pogodę mamy zmienną, ale nie nudzimy się. Serdecznie Was pozdrawiamy i ściskamy. 51

Ela i Janusz 51

PS Wracamy w połowie miesiąca - mamy nadzieję, że wreszcie uda nam się spotkać! E. i J. 51

Chciałbym/ chciałabym, żeby.... 52

...powinien być... 52

Uważam, że ... 52

Moim zdaniem ... 52

Po pierwsze... 52

Z jednej strony ... 52

Z drugiej strony... 52

Zadanie 4 52

Zadanie 5 53

Zadanie 6 53

Proszę przeczytać, jak ludzie starają się radzić sobie z chandrą. Który sposób Pana/Panią dziwi? Dlaczego? Który sposób uważa Pan/i za naj­lepszy? Proszę pisemnie wyrazić swoją opinię: 53

Mój sposób na chandrę: 53

1.Chandrę często przesypiam, bo za snem przepadam. 53

2.Kiedy czuję „dotknięcie" chandry - natychmiast biorę się do pracy. 53

(„Kobieta i Styl" nr 5, 1999) 54

Poniżej opisano w kilku punktach, jak dawniej wyglądało życie ludzi w Polsce. Proszę przeczytać te zda­nia, a następnie napisać tekst w czasie przeszłym. 54

Rok 1978 w Polsce 54

Nikt nie jest bezrobotny. 54

Każdy człowiek ma zagwarantowaną pracę w swoim zawodzie. 54

Nie wszyscy mogą założyć własną firmę. 54

Dawnej w Polsce nikt nie był bezrobotny. ____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ 55

Nałogiem jest każde chorobliwe przywiązanie się do jakiegoś za­chowania, które pozwala nam uciec od rzeczywistości. Przynajmniej Ryszard zasypia nawet w autobusie. Od jakiegoś czasu noce spędza przed komputerem, który w ubiegłym roku podarował synowi na Gwiazdkę. Kupił modem i podłączył Internet. Kiedy chłopiec szedł spać, przy komputerze zasiadał Ryszard (...). W końcu zaczął zasypiać przy kla­wiaturze. Do pracy szedł nieprzytomny, ale już wieczorem wstępowały w niego nowe siły. -„Komputer działał jak narkotyk. Nie odczuwałem głodu, ochoty na seks, zainteresowania rodziną. Sieć to było moje drugie życie. Łudziłem się, że lepsze i ciekawsze. Nie przejmowałem się kłopota­mi w pracy. Otrzeźwiałem dopiero wtedy, gdy stwierdziłem, że żona z sy­nem wyprowadzili się, a ja zauważyłem to dopiero następnego dnia!" 56

Uzależnienie może rozkręcać się dwa tygodnie albo kilka miesięcy. Nie ma jednak wątpliwości, że to choroba. 56

(Fragm. art. z „Cienie i Blaski" nr 2, 2002) 56

Kontrolując pewną działalność – własną lub innych ludzi – szukamy odpowiedzi co najmniej na trzy pytania:- „jak jest?”, porównujemy z tym „jak być powinno?” i wskazujemy – „jak można wykonać to lepiej?”. 56

Materiały uzyskane w toku kontroli służą do ustalenia oceny i opinii. Na podstawie tych materiałów porównujemy dane działanie (jego organizację, plan, metody) z pewnym wzorcem tego działania oraz osiągnięte wyniki z zamierzonym celem i ujmujemy rezultaty tego porównania w formę słowną lub liczbową [22]. 56

OCENA powinna być obiektywna, zawsze trafna, rzetelna, sprawiedliwa. Ocena powinna być odzwierciedleniem rzeczywistej pracy ucznia, a więc nie tylko stopnia opanowania przez niego wiedzy, ale również informacją o postępach w nauce, zdobytych umiejętnościach, stopniu zaangażowania ucznia w pracę na lekcji i w domu, o jego samodzielnym myśleniu i umiejętnościach poszukiwania wiedzy w różnych źródłach informacji, o postępach jego krytycznego myślenia i umiejętności weryfikacji faktów. 57

WNIOSKI 59

20. Ryba M. Kontrola i techniki oceniania w nauczaniu języków obcych [Electronic recourse] http://www.profesor.pl/mat/n11/pokaz_material_tmp.php 62

21. Siek-Piskozub T. Gry i zabawy na lekcji języka obcego / T. Siek-Piskozub // Neofilolog. – 1992. – № 5. 62

– Piotrek.

– Jak się nazywasz?

– ______ się Wójcik.

Zadanie 2

Co mówi lektor? Proszę przeczytać na głos poprawne odpowiedzi.

25 40 69 99 23 40 62 155 20 56 15 34 16 19 15 30 70 110 117 10 19 27 60 14 87 99 80 61 90 20

Zadanie 3

Proszę posłuchać nagrania i napisać w jakiej kolejności są słowa.

- ia:

  • geografia




  • psychologia

  • biologia




  • socjologia

  • chemia




  • geologia

  • historia

  • galeria

  • filozofia

  • ekonomia

- ka:

  • polityka

  • matematyka

  • muzyka

  • statystyka

  • gramatyka

  • botanika

  • informatyka

  • anglistyka

  • fizyka

  • polonistyka

Takie sprawdziany stosujemy przez kilka pierwszych tygodni.One są ułożone według ćwiczeń z podręcznika, ale o dużej ilości nowych wyrazów.

Zadanie 4

Proszę posłuchać jeszcze raz i zdecydować, czy to prawda (P) czy nieprawda (N)?

Przykład: Ania chodzi na kurs francuskiego. P / N

3.w komentarzach do czytanek. 11

1.Dyskusja (dyskusja panelowa, debata, dyskusja punktowa, kolorowe kapelusze); 12

2.Drama (gorące krzesło, granie ról, pantomima); 12

metodę sytuacyjną; 13

metodę symulacyjną; 13

metodę inscenizacyjną; 13

burzę mózgów. 13

W ramach kursu „Język polski jako drugi język ” podczas nauczania języka polskiego stosujemy różny sposoby kontroli. To zależy od celu i poziomu nauczania. Podczas sprawdzania postępów uczniów w formie pisemnej kontrolując umiejętności rozumienia ze słuchu stosujemy różny typy zadań. Na początku kutsa stosujemy ćwiczenia komunikacyjne, podczas robienia których studenci dobierają słownictwo zgodnie z różnymi sytuacjami codziennymi, np. „Jak masz na imię?”, „Rodzina”, „Czas wolny” itd., ponieważ one jednocześnie kształcą wymowę. 22

Zadanie 1 22

Proszę uzupełnić dialogi, posłuchać nagrania i sprawdzić swoje odpowiedzi. 22

(1) 22

– Dzień dobry. 22

– Dzień dobry. ______ jak się pani nazywa? 22

Co mówi lektor? Proszę przeczytać na głos poprawne odpowiedzi. 25

Proszę posłuchać jeszcze raz i zdecydować, czy to prawda (P) czy nieprawda (N)? 26

Proszę napisać, jaki rodzaj mają te rzeczow­niki (męski, żeński czy nijaki). 32

Proszę uzupełnić zdania poprawnymi formami narzędnika. 36

A.Liczba pojedyncza 36

B.Liczba mnoga 37

Proszę napisać pytania, używając słów: Kogo? / Co? 37

Te zadania są indywidualnymi środkami kontroli i wykorzystywane są po utrwaleniu pewnego tematu lub reguły. Każdy student dostaje je na karteczce i po wykonaniu ono jest oceniane pewną ilością punktów. Trwa taki sprawdzian parę minut. Jego celem jest nie tylko kontrola poziomu zaawansowania, ale jest ono również podstawowym etapem do sprawdzianu modułowego, którym kontrolujemy wiedzę studentów z różnych dziedzin nauki języka polskiego. 41

Proszę przeczytać list pana Jana, a następnie odpowiedzieć na pytania. 42

(...) 43

(...) 43

(...) 43

1.Artur Rybacki (aktor) 47

2.Izabela Kawecka (pisarka) 47

3.Anna Podsiedlik (psycholog) 47

4.Karol Krassowski (biznesmen) 48

Na koniec kursu zastosujemy kontrolę rozumienia tekstu nagranego na płycie. Korzystamy również z ćwiczeń sprawdzających, które stanowią połączenie testowych środków kontroli z tradycyjnymi ćwiczeniami. 48

Testowanie pisania:
- wypełnianie różnych formularzy, np. formularz meldunkowy, zamówienie;
- pisanie kartek z pozdrowieniami;
- pisanie listów prywatnych;
- pisanie listów oficjalnych;
- pisanie ogłoszeń, anonsów do prasy;
- pisanie telegramów;
- uzupełnianie luk w tekstach i dialogach;
- sporządzanie notatek;
- formułowanie wypowiedzi na dany temat z uwzględnieniem podanych informacji dotyczących treści i formy pracy. 49

Dalej podajemy przykłady takich sprawdzianów. 50

Zadanie 1 50

Proszę napisać pozdrowienia według wzoru: 50

a)Pozdrowienia uniwersalne 50

50

b)Pozdrowienia formalne 50

Cześć Lidka! Ślę Ci wiele serdecznych pozdrowień z Juraty. Siedzę na plaży, opalam się i pływam. Czuję się dużo lepiej, mam też miłe towa­rzystwo, więc naprawdę zaliczam te wczasy do udanych. 51

Uściski – Justyna 51

Jurata, 24.07.2002 r. 51

Gdów, 10 sierpnia 2003 r. 51

Kochani! 51

Jesteśmy na wakacjach w Gdowie. Pogodę mamy zmienną, ale nie nudzimy się. Serdecznie Was pozdrawiamy i ściskamy. 51

Ela i Janusz 51

PS Wracamy w połowie miesiąca - mamy nadzieję, że wreszcie uda nam się spotkać! E. i J. 51

Chciałbym/ chciałabym, żeby.... 52

...powinien być... 52

Uważam, że ... 52

Moim zdaniem ... 52

Po pierwsze... 52

Z jednej strony ... 52

Z drugiej strony... 52

Zadanie 4 52

Zadanie 5 53

Zadanie 6 53

Proszę przeczytać, jak ludzie starają się radzić sobie z chandrą. Który sposób Pana/Panią dziwi? Dlaczego? Który sposób uważa Pan/i za naj­lepszy? Proszę pisemnie wyrazić swoją opinię: 53

Mój sposób na chandrę: 53

1.Chandrę często przesypiam, bo za snem przepadam. 53

2.Kiedy czuję „dotknięcie" chandry - natychmiast biorę się do pracy. 53

(„Kobieta i Styl" nr 5, 1999) 54

Poniżej opisano w kilku punktach, jak dawniej wyglądało życie ludzi w Polsce. Proszę przeczytać te zda­nia, a następnie napisać tekst w czasie przeszłym. 54

Rok 1978 w Polsce 54

Nikt nie jest bezrobotny. 54

Każdy człowiek ma zagwarantowaną pracę w swoim zawodzie. 54

Nie wszyscy mogą założyć własną firmę. 54

Dawnej w Polsce nikt nie był bezrobotny. ____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ 55

Nałogiem jest każde chorobliwe przywiązanie się do jakiegoś za­chowania, które pozwala nam uciec od rzeczywistości. Przynajmniej Ryszard zasypia nawet w autobusie. Od jakiegoś czasu noce spędza przed komputerem, który w ubiegłym roku podarował synowi na Gwiazdkę. Kupił modem i podłączył Internet. Kiedy chłopiec szedł spać, przy komputerze zasiadał Ryszard (...). W końcu zaczął zasypiać przy kla­wiaturze. Do pracy szedł nieprzytomny, ale już wieczorem wstępowały w niego nowe siły. -„Komputer działał jak narkotyk. Nie odczuwałem głodu, ochoty na seks, zainteresowania rodziną. Sieć to było moje drugie życie. Łudziłem się, że lepsze i ciekawsze. Nie przejmowałem się kłopota­mi w pracy. Otrzeźwiałem dopiero wtedy, gdy stwierdziłem, że żona z sy­nem wyprowadzili się, a ja zauważyłem to dopiero następnego dnia!" 56

Uzależnienie może rozkręcać się dwa tygodnie albo kilka miesięcy. Nie ma jednak wątpliwości, że to choroba. 56

(Fragm. art. z „Cienie i Blaski" nr 2, 2002) 56

Kontrolując pewną działalność – własną lub innych ludzi – szukamy odpowiedzi co najmniej na trzy pytania:- „jak jest?”, porównujemy z tym „jak być powinno?” i wskazujemy – „jak można wykonać to lepiej?”. 56

Materiały uzyskane w toku kontroli służą do ustalenia oceny i opinii. Na podstawie tych materiałów porównujemy dane działanie (jego organizację, plan, metody) z pewnym wzorcem tego działania oraz osiągnięte wyniki z zamierzonym celem i ujmujemy rezultaty tego porównania w formę słowną lub liczbową [22]. 56

OCENA powinna być obiektywna, zawsze trafna, rzetelna, sprawiedliwa. Ocena powinna być odzwierciedleniem rzeczywistej pracy ucznia, a więc nie tylko stopnia opanowania przez niego wiedzy, ale również informacją o postępach w nauce, zdobytych umiejętnościach, stopniu zaangażowania ucznia w pracę na lekcji i w domu, o jego samodzielnym myśleniu i umiejętnościach poszukiwania wiedzy w różnych źródłach informacji, o postępach jego krytycznego myślenia i umiejętności weryfikacji faktów. 57

WNIOSKI 59

20. Ryba M. Kontrola i techniki oceniania w nauczaniu języków obcych [Electronic recourse] http://www.profesor.pl/mat/n11/pokaz_material_tmp.php 62

21. Siek-Piskozub T. Gry i zabawy na lekcji języka obcego / T. Siek-Piskozub // Neofilolog. – 1992. – № 5. 62

Zadanie 5

Proszę posłuchać nagrań i zdecydować, gdzie rozmawiają te osoby.

na dworcu kolejowym na lotnisku na kempingu na granicy

  1. ________________________

– Dzień dobry. Proszę jeden bilet zwykły do Gdyni.

Na kiedy?

– Na jutro. Godzina 22.45.

– To jest pociąg z miejscami do leżenia. Czy chce pan kuszetkę? Czy tylko miejscówkę?

– Przepraszam, nie rozumiem. Proszę powtórzyć.

– Czy chce pan kuszetkę? Miejsce do leżenia. Czy tylko rezerwację normalnego miejsca?

– Proszę kuszetkę. Przedział dla palących.

– Kuszetki są automatycznie w przedziale dla niepa­lących. Kupuje pan?

– No dobrze, biorę. Ile płacę? -125 złotych. Będzie pan mógł palić w wagonie restauracyjnym.

– Dziękuję bardzo.

2. __________________________

– Dzień dobry. Proszę bilet do Chicago.

– Która klasa? Pierwsza czy turystyczna?

– Turystyczna. Czy lot jest bezpośredni czy z międzylądowaniem?

– Bezpośredni. Ile waży pana bagaż?

– Moja walizka waży 18 kilogramów.

– Czy ma pan bagaż podręczny?

– Tak, mam bardzo mały plecak.

3. ____________________________

– Dzień dobry. Proszę paszport.

– Proszę bardzo.

– Czy ma pan coś do oclenia? Czy ma pan alkohol?

– Tak, mam jedną butelkę wódki i karton papierosów.

4. ________________________________

– Przepraszam, gdzie są prysznice?

– Natryski? Proszę iść prosto, a potem za tym zielo­nym namiotem w lewo, widzi pan już?

– Tak, tak widzę. Trzeba płacić?

– Tak, prysznic i toaleta są płatne.

Zadanie 6

Proszę posłuchać dialogu i uzupełnić kalendarz Ani i Andrzeja.

Kiedy?

Ania

Andrzej

W poniedziałek

Jedzie do Warszawy

Spotyka się z kolegą

We wtorek

Uczy się do egzaminu




W środę







W czwartek




Idzie z Tomkiem na basen

W piątek







W sobotę

Jedzie do Poznania

Nie ma planu

W niedzielę




Jedzie do Zakopanego

Zadanie 7

Proszę posłuchać rozmowy telefonicznej i zdecydować, która odpowiedź jest prawdziwa.

  1. Pensjonat nazywa się

  1. Refleks b) Relaks c) Rolmops

  1. Paweł Mazurek chce przyjechać

  1. w piątek b) w przyszły czwzrtek c) w przyszły piątek

  1. Wszystkie pokoje

  1. są dwuosobowe b) są już zarezerwowane c) są z łazienką

  1. W sierpniu są jeszcze wolne pokoje

  1. dwuosobowe z łazienką b) trzyosobowe z łazienką c) dwuosobowe bez łazienki

4. Paweł Mazurek w sierpniu

a) będzie na urlopie b) nie będzie mieć urlopu c) jedzie do znajomych

5. Numer kierunkowy do pensjonatu „Błękitna Fala” to

a) 0-68 b) 0-57 c) 0-58

Zadanie 8

Proszę posłuchać nagrania, a następnie odpowiedzieć na pytania.

Rejestracja w przychodni „Eskulap”

– Jak nazywa się lekarz?

– Jak nazywa się pacjent?

– Na jaki dzień tygodnia jast zaplanowana wizyta?

– Na którą godzinę?

Rozumienie ze słuchu i słownictwo ma duże znaczenie w procesie komunikacji językowej, dla nawiązywania kontaktów z otoczeniem, dla kształtowania różnorodnych form działalności studenta, wreszcie dla jego rozwoju psychicznego.

^ 2.2. Środki kontroli wiedzy gramatycznej

W zakresie wiedzy ortograficzno-gramatycznej środkami kontroli potocznej są ćwiczenia.

Zadanie 1

Do podanych przymiotników proszę dopisać właściwe zakończenie(-y;-i;-a;-e;-ie).

  1. dobr ___ poeta

włosk__ architektura

  1. dobr __ poetka

amerykańsk ___ film

  1. polsk ___ rzeka

fataln__ dzień

  1. czyst ___ hotel

interesując__ muzeum

  1. dobr ___ aktor

interesując___ projekt

  1. interesując ___ książka

hiszpańsk__ miasto

  1. dobr ___ wieczór

now___ lampa

  1. dobr ___ wino




polsk___ miasto

  1. klasyczn___ muzyka

niemieck___ bank

Zadanie 2

Proszę napisać, jaki rodzaj mają te rzeczow­niki (męski, żeński czy nijaki).

rzeczownik rodzaj

        1. zdjęcie ___________

        2. lekcja ___________

        3. kot ___________

3.w komentarzach do czytanek. 11

1.Dyskusja (dyskusja panelowa, debata, dyskusja punktowa, kolorowe kapelusze); 12

2.Drama (gorące krzesło, granie ról, pantomima); 12

metodę sytuacyjną; 13

metodę symulacyjną; 13

metodę inscenizacyjną; 13

burzę mózgów. 13

W ramach kursu „Język polski jako drugi język ” podczas nauczania języka polskiego stosujemy różny sposoby kontroli. To zależy od celu i poziomu nauczania. Podczas sprawdzania postępów uczniów w formie pisemnej kontrolując umiejętności rozumienia ze słuchu stosujemy różny typy zadań. Na początku kutsa stosujemy ćwiczenia komunikacyjne, podczas robienia których studenci dobierają słownictwo zgodnie z różnymi sytuacjami codziennymi, np. „Jak masz na imię?”, „Rodzina”, „Czas wolny” itd., ponieważ one jednocześnie kształcą wymowę. 22

Zadanie 1 22

Proszę uzupełnić dialogi, posłuchać nagrania i sprawdzić swoje odpowiedzi. 22

(1) 22

– Dzień dobry. 22

– Dzień dobry. ______ jak się pani nazywa? 22

Co mówi lektor? Proszę przeczytać na głos poprawne odpowiedzi. 25

Proszę posłuchać jeszcze raz i zdecydować, czy to prawda (P) czy nieprawda (N)? 26

Proszę napisać, jaki rodzaj mają te rzeczow­niki (męski, żeński czy nijaki). 32

Proszę uzupełnić zdania poprawnymi formami narzędnika. 36

A.Liczba pojedyncza 36

B.Liczba mnoga 37

Proszę napisać pytania, używając słów: Kogo? / Co? 37

Te zadania są indywidualnymi środkami kontroli i wykorzystywane są po utrwaleniu pewnego tematu lub reguły. Każdy student dostaje je na karteczce i po wykonaniu ono jest oceniane pewną ilością punktów. Trwa taki sprawdzian parę minut. Jego celem jest nie tylko kontrola poziomu zaawansowania, ale jest ono również podstawowym etapem do sprawdzianu modułowego, którym kontrolujemy wiedzę studentów z różnych dziedzin nauki języka polskiego. 41

Proszę przeczytać list pana Jana, a następnie odpowiedzieć na pytania. 42

(...) 43

(...) 43

(...) 43

1.Artur Rybacki (aktor) 47

2.Izabela Kawecka (pisarka) 47

3.Anna Podsiedlik (psycholog) 47

4.Karol Krassowski (biznesmen) 48

Na koniec kursu zastosujemy kontrolę rozumienia tekstu nagranego na płycie. Korzystamy również z ćwiczeń sprawdzających, które stanowią połączenie testowych środków kontroli z tradycyjnymi ćwiczeniami. 48

Testowanie pisania:
- wypełnianie różnych formularzy, np. formularz meldunkowy, zamówienie;
- pisanie kartek z pozdrowieniami;
- pisanie listów prywatnych;
- pisanie listów oficjalnych;
- pisanie ogłoszeń, anonsów do prasy;
- pisanie telegramów;
- uzupełnianie luk w tekstach i dialogach;
- sporządzanie notatek;
- formułowanie wypowiedzi na dany temat z uwzględnieniem podanych informacji dotyczących treści i formy pracy. 49

Dalej podajemy przykłady takich sprawdzianów. 50

Zadanie 1 50

Proszę napisać pozdrowienia według wzoru: 50

a)Pozdrowienia uniwersalne 50

50

b)Pozdrowienia formalne 50

Cześć Lidka! Ślę Ci wiele serdecznych pozdrowień z Juraty. Siedzę na plaży, opalam się i pływam. Czuję się dużo lepiej, mam też miłe towa­rzystwo, więc naprawdę zaliczam te wczasy do udanych. 51

Uściski – Justyna 51

Jurata, 24.07.2002 r. 51

Gdów, 10 sierpnia 2003 r. 51

Kochani! 51

Jesteśmy na wakacjach w Gdowie. Pogodę mamy zmienną, ale nie nudzimy się. Serdecznie Was pozdrawiamy i ściskamy. 51

Ela i Janusz 51

PS Wracamy w połowie miesiąca - mamy nadzieję, że wreszcie uda nam się spotkać! E. i J. 51

Chciałbym/ chciałabym, żeby.... 52

...powinien być... 52

Uważam, że ... 52

Moim zdaniem ... 52

Po pierwsze... 52

Z jednej strony ... 52

Z drugiej strony... 52

Zadanie 4 52

Zadanie 5 53

Zadanie 6 53

Proszę przeczytać, jak ludzie starają się radzić sobie z chandrą. Który sposób Pana/Panią dziwi? Dlaczego? Który sposób uważa Pan/i za naj­lepszy? Proszę pisemnie wyrazić swoją opinię: 53

Mój sposób na chandrę: 53

1.Chandrę często przesypiam, bo za snem przepadam. 53

2.Kiedy czuję „dotknięcie" chandry - natychmiast biorę się do pracy. 53

(„Kobieta i Styl" nr 5, 1999) 54

Poniżej opisano w kilku punktach, jak dawniej wyglądało życie ludzi w Polsce. Proszę przeczytać te zda­nia, a następnie napisać tekst w czasie przeszłym. 54

Rok 1978 w Polsce 54

Nikt nie jest bezrobotny. 54

Każdy człowiek ma zagwarantowaną pracę w swoim zawodzie. 54

Nie wszyscy mogą założyć własną firmę. 54

Dawnej w Polsce nikt nie był bezrobotny. ____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ 55

Nałogiem jest każde chorobliwe przywiązanie się do jakiegoś za­chowania, które pozwala nam uciec od rzeczywistości. Przynajmniej Ryszard zasypia nawet w autobusie. Od jakiegoś czasu noce spędza przed komputerem, który w ubiegłym roku podarował synowi na Gwiazdkę. Kupił modem i podłączył Internet. Kiedy chłopiec szedł spać, przy komputerze zasiadał Ryszard (...). W końcu zaczął zasypiać przy kla­wiaturze. Do pracy szedł nieprzytomny, ale już wieczorem wstępowały w niego nowe siły. -„Komputer działał jak narkotyk. Nie odczuwałem głodu, ochoty na seks, zainteresowania rodziną. Sieć to było moje drugie życie. Łudziłem się, że lepsze i ciekawsze. Nie przejmowałem się kłopota­mi w pracy. Otrzeźwiałem dopiero wtedy, gdy stwierdziłem, że żona z sy­nem wyprowadzili się, a ja zauważyłem to dopiero następnego dnia!" 56

Uzależnienie może rozkręcać się dwa tygodnie albo kilka miesięcy. Nie ma jednak wątpliwości, że to choroba. 56

(Fragm. art. z „Cienie i Blaski" nr 2, 2002) 56

Kontrolując pewną działalność – własną lub innych ludzi – szukamy odpowiedzi co najmniej na trzy pytania:- „jak jest?”, porównujemy z tym „jak być powinno?” i wskazujemy – „jak można wykonać to lepiej?”. 56

Materiały uzyskane w toku kontroli służą do ustalenia oceny i opinii. Na podstawie tych materiałów porównujemy dane działanie (jego organizację, plan, metody) z pewnym wzorcem tego działania oraz osiągnięte wyniki z zamierzonym celem i ujmujemy rezultaty tego porównania w formę słowną lub liczbową [22]. 56

OCENA powinna być obiektywna, zawsze trafna, rzetelna, sprawiedliwa. Ocena powinna być odzwierciedleniem rzeczywistej pracy ucznia, a więc nie tylko stopnia opanowania przez niego wiedzy, ale również informacją o postępach w nauce, zdobytych umiejętnościach, stopniu zaangażowania ucznia w pracę na lekcji i w domu, o jego samodzielnym myśleniu i umiejętnościach poszukiwania wiedzy w różnych źródłach informacji, o postępach jego krytycznego myślenia i umiejętności weryfikacji faktów. 57

WNIOSKI 59

20. Ryba M. Kontrola i techniki oceniania w nauczaniu języków obcych [Electronic recourse] http://www.profesor.pl/mat/n11/pokaz_material_tmp.php 62

21. Siek-Piskozub T. Gry i zabawy na lekcji języka obcego / T. Siek-Piskozub // Neofilolog. – 1992. – № 5. 62



        1. centrum ___________

        2. dentystka ___________

        3. biuro ___________

        4. dziecko ___________

        5. wino ___________

        6. gimnazjum ___________

        7. adres ___________

        8. telefon ___________

        9. słońce ___________

        10. grupa ___________

        11. mężczyzna ___________

        12. pani ___________

        13. miasto ___________

Następujący typ ćwiczeń kontrolujących spawdza, czy student już potrafi samodzielnie znaleźć w nawiasach potrzebny ze względu na treść zdania wyraz i użyć go w odpowiednej formie gramatycznej

Zadanie 3

Proszę uzupełnić zdania poprawnymi formami narzędnika.

    1. Liczba pojedyncza

Przykład: On jest wysokim urzędnikiem (wysoki urzędnik).

1. On interesuje się ______ (muzyka klasyczna).

2. Ona interesuje się ______ (polska historia).

3. Interesujemy się ______ (niemiecki sport).

4. Czy Jarek jest ______ (dobry kierowca)?

5. Ona jest ______ (dobra nauczycielka).

6. Interesuję się ______ (literatura rosyjska).

7. Oni interesują się ______ (język polski).

8. One interesują się ______ (język angielski).

9. On jest ______ (szczupły mężczyzna).

10. Ona jest ______ (niska kobieta).

11. Magda jest ______ (dobra studentka).

12. Czy on jest ______ (dobry poeta)?

13. Czy ona jest ______ (dobra poetka)?

14. Sophia Loren jest _____ (włoska aktorka).

15. Ona jest ______ (dobra dentystka).

    1. Liczba mnoga

Przykład: Andreas jest Niemcem i Rose jest Niemką. Oni są Niemcami.

1. Eva jest Niemką i Melanie jest Niemką. One są _____.

2. Marek jest Polakiem i Anna jest Polką. Oni są ______.

3. Anna i Agnieszka są ______ (sympatyczna Polka).

4. Oni są ______ (kreatywny student).

5. One są ______ (ambitna studentka).

6. Interesujesz się ______ (japońskie auto)?

7. Oni są ______ (dobry nauczyciel).

8. Magdalena i Dorota są ______ (dobra nauczycielka).

9. Mariusz i Paweł są ______ (wysoki mężczyzna).

10.Wanda i Basia są ______ (ładna i sympatyczna kobieta)

11. Czy jesteście ______ (ambitny student)?

Ćwiczenia gramatyczne i syntakiyczne jako pisemne techniki kontroli sa bardzo podobne do zadań umieszczonych w podręczniku. Zaczynamy je stosować od pierwszych lekcyj kursu podstawowego.

Zadanie 4

Proszę napisać pytania, używając słów: Kogo? / Co?

3.w komentarzach do czytanek. 11

1.Dyskusja (dyskusja panelowa, debata, dyskusja punktowa, kolorowe kapelusze); 12

2.Drama (gorące krzesło, granie ról, pantomima); 12

metodę sytuacyjną; 13

metodę symulacyjną; 13

metodę inscenizacyjną; 13

burzę mózgów. 13

W ramach kursu „Język polski jako drugi język ” podczas nauczania języka polskiego stosujemy różny sposoby kontroli. To zależy od celu i poziomu nauczania. Podczas sprawdzania postępów uczniów w formie pisemnej kontrolując umiejętności rozumienia ze słuchu stosujemy różny typy zadań. Na początku kutsa stosujemy ćwiczenia komunikacyjne, podczas robienia których studenci dobierają słownictwo zgodnie z różnymi sytuacjami codziennymi, np. „Jak masz na imię?”, „Rodzina”, „Czas wolny” itd., ponieważ one jednocześnie kształcą wymowę. 22

Zadanie 1 22

Proszę uzupełnić dialogi, posłuchać nagrania i sprawdzić swoje odpowiedzi. 22

(1) 22

– Dzień dobry. 22

– Dzień dobry. ______ jak się pani nazywa? 22

Co mówi lektor? Proszę przeczytać na głos poprawne odpowiedzi. 25

Proszę posłuchać jeszcze raz i zdecydować, czy to prawda (P) czy nieprawda (N)? 26

Proszę napisać, jaki rodzaj mają te rzeczow­niki (męski, żeński czy nijaki). 32

Proszę uzupełnić zdania poprawnymi formami narzędnika. 36

A.Liczba pojedyncza 36

B.Liczba mnoga 37

Proszę napisać pytania, używając słów: Kogo? / Co? 37

Te zadania są indywidualnymi środkami kontroli i wykorzystywane są po utrwaleniu pewnego tematu lub reguły. Każdy student dostaje je na karteczce i po wykonaniu ono jest oceniane pewną ilością punktów. Trwa taki sprawdzian parę minut. Jego celem jest nie tylko kontrola poziomu zaawansowania, ale jest ono również podstawowym etapem do sprawdzianu modułowego, którym kontrolujemy wiedzę studentów z różnych dziedzin nauki języka polskiego. 41

Proszę przeczytać list pana Jana, a następnie odpowiedzieć na pytania. 42

(...) 43

(...) 43

(...) 43

1.Artur Rybacki (aktor) 47

2.Izabela Kawecka (pisarka) 47

3.Anna Podsiedlik (psycholog) 47

4.Karol Krassowski (biznesmen) 48

Na koniec kursu zastosujemy kontrolę rozumienia tekstu nagranego na płycie. Korzystamy również z ćwiczeń sprawdzających, które stanowią połączenie testowych środków kontroli z tradycyjnymi ćwiczeniami. 48

Testowanie pisania:
- wypełnianie różnych formularzy, np. formularz meldunkowy, zamówienie;
- pisanie kartek z pozdrowieniami;
- pisanie listów prywatnych;
- pisanie listów oficjalnych;
- pisanie ogłoszeń, anonsów do prasy;
- pisanie telegramów;
- uzupełnianie luk w tekstach i dialogach;
- sporządzanie notatek;
- formułowanie wypowiedzi na dany temat z uwzględnieniem podanych informacji dotyczących treści i formy pracy. 49

Dalej podajemy przykłady takich sprawdzianów. 50

Zadanie 1 50

Proszę napisać pozdrowienia według wzoru: 50

a)Pozdrowienia uniwersalne 50

50

b)Pozdrowienia formalne 50

Cześć Lidka! Ślę Ci wiele serdecznych pozdrowień z Juraty. Siedzę na plaży, opalam się i pływam. Czuję się dużo lepiej, mam też miłe towa­rzystwo, więc naprawdę zaliczam te wczasy do udanych. 51

Uściski – Justyna 51

Jurata, 24.07.2002 r. 51

Gdów, 10 sierpnia 2003 r. 51

Kochani! 51

Jesteśmy na wakacjach w Gdowie. Pogodę mamy zmienną, ale nie nudzimy się. Serdecznie Was pozdrawiamy i ściskamy. 51

Ela i Janusz 51

PS Wracamy w połowie miesiąca - mamy nadzieję, że wreszcie uda nam się spotkać! E. i J. 51

Chciałbym/ chciałabym, żeby.... 52

...powinien być... 52

Uważam, że ... 52

Moim zdaniem ... 52

Po pierwsze... 52

Z jednej strony ... 52

Z drugiej strony... 52

Zadanie 4 52

Zadanie 5 53

Zadanie 6 53

Proszę przeczytać, jak ludzie starają się radzić sobie z chandrą. Który sposób Pana/Panią dziwi? Dlaczego? Który sposób uważa Pan/i za naj­lepszy? Proszę pisemnie wyrazić swoją opinię: 53

Mój sposób na chandrę: 53

1.Chandrę często przesypiam, bo za snem przepadam. 53

2.Kiedy czuję „dotknięcie" chandry - natychmiast biorę się do pracy. 53

(„Kobieta i Styl" nr 5, 1999) 54

Poniżej opisano w kilku punktach, jak dawniej wyglądało życie ludzi w Polsce. Proszę przeczytać te zda­nia, a następnie napisać tekst w czasie przeszłym. 54

Rok 1978 w Polsce 54

Nikt nie jest bezrobotny. 54

Każdy człowiek ma zagwarantowaną pracę w swoim zawodzie. 54

Nie wszyscy mogą założyć własną firmę. 54

Dawnej w Polsce nikt nie był bezrobotny. ____________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________ 55

Nałogiem jest każde chorobliwe przywiązanie się do jakiegoś za­chowania, które pozwala nam uciec od rzeczywistości. Przynajmniej Ryszard zasypia nawet w autobusie. Od jakiegoś czasu noce spędza przed komputerem, który w ubiegłym roku podarował synowi na Gwiazdkę. Kupił modem i podłączył Internet. Kiedy chłopiec szedł spać, przy komputerze zasiadał Ryszard (...). W końcu zaczął zasypiać przy kla­wiaturze. Do pracy szedł nieprzytomny, ale już wieczorem wstępowały w niego nowe siły. -„Komputer działał jak narkotyk. Nie odczuwałem głodu, ochoty na seks, zainteresowania rodziną. Sieć to było moje drugie życie. Łudziłem się, że lepsze i ciekawsze. Nie przejmowałem się kłopota­mi w pracy. Otrzeźwiałem dopiero wtedy, gdy stwierdziłem, że żona z sy­nem wyprowadzili się, a ja zauważyłem to dopiero następnego dnia!" 56

Uzależnienie może rozkręcać się dwa tygodnie albo kilka miesięcy. Nie ma jednak wątpliwości, że to choroba. 56

(Fragm. art. z „Cienie i Blaski" nr 2, 2002) 56

Kontrolując pewną działalność – własną lub innych ludzi – szukamy odpowiedzi co najmniej na trzy pytania:- „jak jest?”, porównujemy z tym „jak być powinno?” i wskazujemy – „jak można wykonać to lepiej?”. 56

Materiały uzyskane w toku kontroli służą do ustalenia oceny i opinii. Na podstawie tych materiałów porównujemy dane działanie (jego organizację, plan, metody) z pewnym wzorcem tego działania oraz osiągnięte wyniki z zamierzonym celem i ujmujemy rezultaty tego porównania w formę słowną lub liczbową [22]. 56

OCENA powinna być obiektywna, zawsze trafna, rzetelna, sprawiedliwa. Ocena powinna być odzwierciedleniem rzeczywistej pracy ucznia, a więc nie tylko stopnia opanowania przez niego wiedzy, ale również informacją o postępach w nauce, zdobytych umiejętnościach, stopniu zaangażowania ucznia w pracę na lekcji i w domu, o jego samodzielnym myśleniu i umiejętnościach poszukiwania wiedzy w różnych źródłach informacji, o postępach jego krytycznego myślenia i umiejętności weryfikacji faktów. 57

WNIOSKI 59

20. Ryba M. Kontrola i techniki oceniania w nauczaniu języków obcych [Electronic recourse] http://www.profesor.pl/mat/n11/pokaz_material_tmp.php 62

21. Siek-Piskozub T. Gry i zabawy na lekcji języka obcego / T. Siek-Piskozub // Neofilolog. – 1992. – № 5. 62



Zadanie 5

Proszę ułożyć zdania.

Przykład: (ja) - nosić - spodnie – lubić – Lubię nosić spodnie.

1. ja - mieć - czerwony - na sobie - kostium

2. on - nosić - do - praca – garnitur

3. podobać - twoja - mi - spódnica - się

4. dziękuję, - miłe - bardzo - to

5. mu - podobać - się - twoje - dżinsy

6. móc - ja - przymierzyć - czy?

7. kosztować - te - buty - ile?

Zadanie 6

Od podanych czasowników proszę utworzyć formy rzeczowników odczasownikowych (-nie; - enie; -cie).

Przykład: palić – palenie

1. mowić – _______

2. słuchać – ______

3. czytać – _______

4. pić – _______

5. pisać – ______

6. mieszkać – ______

7. ćwiczyć – ______

Inne formy

Przykład: Pracować – praca

8. żyć – ______

9. podróżować – _______

10. chorować – ________

Te zadania są indywidualnymi środkami kontroli i wykorzystywane są po utrwaleniu pewnego tematu lub reguły. Każdy student dostaje je na karteczce i po wykonaniu ono jest oceniane pewną ilością punktów. Trwa taki sprawdzian parę minut. Jego celem jest nie tylko kontrola poziomu zaawansowania, ale jest ono również podstawowym etapem do sprawdzianu modułowego, którym kontrolujemy wiedzę studentów z różnych dziedzin nauki języka polskiego.

    1. Środki kontroli rozumienia tekstu


Najczęściej stosowaną techniką kontroli rozumienia czytanego tekstu jest testowanie. Zaczynamy od opowiadań krótkich, o niedużej ilości słow. Studenci dostają teksty na parę minut, aby tylko wystarczyło je przeczytać i potem zwracają je wykładowcy. Dalej każdy student ma uważnie przeczytać otrzymane zadania i wszystkie odpowiedzi w nich umieszczone. Następnie zastonowić się i wybrać poprawną odpowiedź, a potem zapisać ją na swojej kartce. Każde zadanie posiada kilka odpowiedzi, ale tylko jedna z nich jest poprawna. Najczęściej taką kontrolą planuje się na koniec lekcji, kiedy do dzwonka zostaje tyle minut, żeby wystarczyło wyłącznie na przeczytanie tekstu i wybór poprawnej odpowiedzi. Podajemy niżej przykłady takich sprawdzianów.




Marek

TEKST 1

Mam na imię Marek, mam 20 lat i studiuję architekturę. Mam bardzo dużą rodzinę. Mój tata jest na prawo. On ma na imię Wiesław, ma 49 lat i jest architektem. Obok mojego taty jest moja mama. Ma na imię Anna, ma 45 lat i jest bardzo ładna. Moja mama pracuje w szpitalu - jest lekarką. Obok mamy jest jej siostra Maria. Ona ma 35 lat i jest gospodynią domową. Obok cioci są jej dzieci, Krzyś (8 lat) i Ala (7 lat). Obok Ali siedzi jej tata - wujek Maciek. Jest policjantem.

Na lewo są moi dziadkowie - moja babcia Marta i dziadek Marcin. Oni mają po 75 lat i już nie pracują. Są emerytami.
  1   2   3   4



Скачать файл (433 kb.)

Поиск по сайту:  

© gendocs.ru
При копировании укажите ссылку.
обратиться к администрации
Рейтинг@Mail.ru